nectar

Is de dagelijkse talkshow de meest heilige kroon die je kunt opzetten? Misschien wel. Maar wat nou als je dat bereikt hebt, je die hevige goudversmelting opzet, en je denkt: ‘Hij is eigenlijk een beetje zwaar, en knelt en jeukt zelfs een beetje’. Wat doe je dan?

Elke dag verkrenk ik mijn verlangen naar de sabel en de bijl minimaal zeven keer. Turend naar het klokkenspel aan de dichtstbijzijnde muur. In plaats van het inhaleren van de in de yoghurt zacht geworden muesli, train ik nog graag mijn vingers op het op afstand bedienbare televisieapparaatje. Een fris ogend RTL logo wordt geprojecteerd op mijn netvlies, waarna Beau van Erven Dorens mij met liefdadigheid in de ogen aankijkt.

Hij is aan de oppervlakte geen kwaaie peer. En dat is precies het probleem. Ik zou onder zijn huid willen kruipen en zien wat er vanonder vandaan te vissen valt. Een vervallen motorsport, een beducht verleden of een zwarte kraai. Interessant hoeft overigens niet altijd negatief zijn. De positieve schil van een persoon kan namelijk net zo negatief overkomen als het dagelijkse nieuws.

Zet het breekijzer er maar in. Voorzichtig afpellen gaat al lang niet meer. Het aardappelschilmesje is niet scherp genoeg om de schil te lijf te gaan van presentatoren als deze. Tobbend over de missie van vandaag laat de RTL Tonight Jingle mijn gloeilamp twinkelen. Proberen erachter te komen wat nog waar is aan Beau van Erven Dorens; dat is mijn doel. Niet uit haat en nijd, in tegendeel, bewondering en inspiratie spelen de grootste rol.

Het is niet dat de beste man ineens saai is geworden. Helemaal niet. De kuif is nog wild, de schoenen coquetterie en de tong beschaafd, maar vaker wel dan niet stekelig en prikkelbaar. Kritisch daar waar het nodig is. Ik hou van Beau omdat ‘ie deugd, maar verlangen doe ik zo naar die rockster met tachtig slipjes in z’n haar, die die naar eigen zeggen had willen worden.

Hun grootsheid lijkt hen in de weg te zitten. Die gevestigde presentatoren. Veteraanisch strak in pak. Maar zijn goudgrijze pak is onbeduidend. Téveel op een lijn met de producer. Een overmaat van regel met zo’n vieze afdronk. De uitzending zo rigide dat Albert Verlinde moet dienen als de Jan met de pet. Geen tijd voor ongein.

De oogschmink en nagellak is wat er bij de Beau van nu mist. De oogschmink en nagellak mist overigens in het hele medialandschap. Iemand die halsbrekende toeren draait. Iemand die geen bal geeft om de Champions League van de tv. Iemand die de Gouden Graal is van het ontregelen.

Ik wil niet te veel naar vroeger kijken, maar doe het nu even toch. Een historicus als ik kan zijn brein verweken en volproppen met eigenaardigheden uit een ander spel, maar een hart voor het verleden laat zich er niet zomaar uitschoppen.

Ik heb net gesproken met de wandelende Klaagmuur over de onvolkomenheid van de televisie. Deze jonge bal zat aan tafel bij een zekere Van Gogh. Niet blatend, maar prachtig sprekend over zijn baldadige jeugd, toekomstgefluit en de steekjes die hij heeft laten vallen.

Met een stotterende sigaret tussen de vingers geklemd wordt zijn pose op de proef gesteld en loyaliteit aan het wankelen gebracht. De vraag; Waarom op televisie? Sluit het gesprek over zijn seksuele drang niet uit. Monogamie deugd niet, maar ik doe het toch. Daar komt het een beetje op neer. Prachtig toch? Zo leer je iemand echt kennen.

Maar die jeugdigheidsflair is lang niet alles. Dat heb ik wel gezien. Losbandigheid, staat gelijk aan geen programma kunnen leiden. Laat staan een dagelijks uurtje gepraat in je eigen talkshow. Niet Beau alleen hoeft een programma omhoog te houden. Dat doen velen met hem. En die kan hij niet in gevaar brengen door zichzelf te zijn. Hij doet wat er van hem wordt gevraagd en is soms overgeleverd aan de gezel van de financier van het hele circus, in de goede zin van het woord.

Een best aardig concept. Als je de kijkcijfers wil redden die er te redden vallen. Daar heb ik veel respect voor. Veranderen moet hij dan ook allerminst. Beau met een koninklijk lintje, dat is de Beau van nu. Sigaretten en lippenstift in de kast, misschien bewaren voor zijn laatste jaar.

Een taart met allemaal verschillende punten is niet lelijk

Is de dagelijkse talkshow de meest heilige kroon die je kunt opzetten? Misschien wel. Maar wat nou als je dat bereikt hebt, je die hevige goudversmelting opzet, en je denkt: ‘Hij is eigenlijk een beetje zwaar, en knelt en jeukt een beetje’. Wat doe je dan?

Niet elke uitzending hoeft een mooie taart te vormen. Laat hem toch eens wat missen en vul de gaatjes op met de spontane extracten van het moment. Vallen is vaak beter dan opstaan. Om jezelf van het inslaan van je eigen schedel te weerhouden, dat is iets waarvan het het waard is om je hoofd over te breken. En juist daarom respecteer ik de mensen achter de schermen bij RTL Tonight evenzeer.

Proberen is wat we op de Nederlandse televisie altijd deden. Daar zijn we goed in. Voorwaarts waar menig mens met een boogje omheen gaat. Niet uit eigenbelang, maar uit fascinatie voor de romantiek van het constant wisselende. Jeroen Pauw, toen die nog veertig en een romantische flierefluiter was. Een polemiek, tevens billijk mens. Dát is waar het telvisiescherm naar snakt.

Nu pak ik toch met bijzonder knappe prestatie het verkeerde pad. Het begint bij ons. Journalisten en televisiemakers van onze generatie. Eerlijk zijn tegen elkaar, naar elkaar willen luisteren, met elkaar praten zonder eigengewin, het willen begrijpen van elkaars acties. Oprechte interesse met een scherp randje.

Erover met die botte heggenschaar in plaats van de peller zo zoet als de presentatie van het Sinterklaasjournaal. Het fregat voor de ogen van de spreker verlaat de ruimte pas nadat enig scepticisme is opgetuigd. Hypocriet wil ik niet zijn. Ik snap de veiligheid van nu. Alles is ook zo stekelig. Een cactus valt niet meer te kussen. De zuilen te priegel om een trap te kunnen voorduren.

Willen we niet allemaal door de mankementen van het leven heenglippen?

De wereld lijkt zo boos, maar het valt, hoop ik, reuze mee. Tv-ballen in de lucht houden kan niet zonder kwaadaardige comments. Dat is te tijd van nu. Helaas nu ook met veel meer pose, online. Accepteer dat. We kunnen nog schrijven in plaats van schelden als reactie. We kunnen nog verantwoord wringen in plaats van elkaar de hersens inslaan in Loosdrecht.

Ik denk dat velen het nogsteeds waarderen als je ze een brutale vraag stelt. Niet met intentie om alleen te kwetsen of loze boosheid uit te lokken, maar om elkaar op te schudden en het onderste steentje in iemand boven te halen. Bij wie of wat dan ook. Niet met kousen en colbert die voelen als ijzeren masker, maar een das die staat voor respect voor diegene waartegen je praat.

Weg met die muilkorf.

Ik zou het liefst de teentjes van iedereen eraf zagen, zodat ze er zelf niet meer op kunnen lopen. Jezelf op een ludieke wijze presenteren blijft toch altijd leuk?

https://www.instagram.com/jamal.bimmel