NECTAR

Het voelt alsof ik deze Substack net te laat heb aangemaakt

Een slepend moddergevoel van traagheid. Maar eigenlijk helemaal niet langzamer zijn dan de rest. Als in een droom. Zien doe ik het steeds vaker. En voelen? Naarmate ik meer doe, ook deste meer.

Gek is dat eigenlijk. Hoe meer je doet hoe meer het lijkt of je achterloopt. Deze onverzadigbare geldingsdrang slaat in werkelijke zin natuurlijk nergens op. Want meer doen en alles tegelijk op je vorkje nemen, is geen méér doen in werkelijkheid. Kwaliteit leveren kan niet overhaast en allemaal tegelijk. Net als met jongleren gaat het een keer fout met te veel ballen in de lucht.

Maar een ongeïdentificeerd mechanisme lijkt ons er allemaal toe te bewegen. Het gevoel van overal net te laat mee te zijn. Het gevoel van: “Iedereen gaat net iets sneller dan mij en is nóg beter in wat ik ook wil doen.” Misschien later, morgen of mogelijk ben je al een tijdje bezig, maar voor je ‘gevoel’ nog niet zo ver gekomen als anderen.

Dat gevoel of die intuïtie kan je ook omdraaien naar besef van het feit dat bijna iedereen, ook aan de gevestigde top, de vloek van vergelijking ervaart. Misschien merken mensen die het helemaal gemaakt hebben juist alleen maar meer drang naar meer. Meer gelden, meer succes, meer… meer.

Alleen is dat besef en het gevoel van tevredenheid niet zo gemakkelijk om als een knop om te zetten. Dat kost vaak tijd en je moet het ook eens van iemand horen. Nou, bij deze: “Neem ook eens vrije tijd, je hebt het al druk genoeg. Oh, en het gaat best lekker. Anderen zien je meer dan je denkt”.

Zonder vergelijking geen vreugde. En vergelijking steelt de vreugde uit je handen waar je bij staat. Maar ja, wat is de allerbeste manier om er mee om te gaan?

Wie zal het zeggen?

Jamal Bimmel